In
Van Gestel tot Curaçao
Els woont inmiddels al tien jaar in Jean Sibelius. Na haar scheiding was er weinig keuze in woningen, maar dit appartement dat ze binnen twee weken kreeg aangeboden bleek precies goed. Ze kwam van de Bachlaan, ‘een echte Gestelse’, zoals ze zelf zegt. Haar nieuwe woning op de derde verdieping was wel even wennen. Els heeft namelijk een beetje hoogtevrees. Maar het kwam helemaal goed tussen Els en haar woning.
Ze voelde zich eigenlijk meteen thuis in haar zelfstandige appartement op de Sibeliuslaan en gaf zich op als vrijwilliger. Ze heeft van meerdere buren een sleutel, helpt met strijken of doet een boodschapje. Buiten op haar terras is er altijd iemand die even stopt voor een praatje. “Ik krijg veel complimentjes over mijn terrasje met een gezellig tuinsetje en aangekleed met leuke dingetjes!”
Sinds vier jaar woont Edsel in het woongebouw. Amersfoort, Helmond, Amsterdam en zelfs Curaçao waren zijn eerdere woonplaatsen. Samen met zijn vrouw verhuisde hij naar Jean Sibelius, maar acht maanden na de verhuizing overleed zij helaas na een lang ziekbed. Edsel ging niet bij de pakken neerzitten maar ‘stortte’ zich op het vrijwilligerswerk. Zo helpt hij, als oud ICT-professional, vaak bewoners met hun computer- en telefoonproblemen. Ook sloot hij zich meteen aan bij de biljartvereniging. “Je bent hier nooit alleen,” zegt hij. “Ik heb het contact wel meteen zelf opgepakt. Tussen die vier muren blijf ik echt niet zitten, want die praten niet terug!”
Dansen op vrijdag
Jean Sibelius staat bekend om de gezelligheid. Er is bijna elke dag iets te doen: van line dansen op vrijdagochtend, gezellige koffie-uurtjes tot gezamenlijke activiteiten in de ontmoetingsruimte. Els en Edsel zijn beiden actief in de activiteitencommissie, samen met vier andere bewoners. Els is voorzitter en Edsel penningmeester.
Daarnaast is er een
Edsel: “We hebben al heel wat kunnen realiseren. We kunnen niet zonder elkaar!” Aandacht is er zeker ook voor nieuwe bewoners. Het welkomstcomité heet ze tijdens een eerste bezoekje van harte welkom en informeert de nieuwkomers over van alles.
De bewoners worden wel ouder, de leeftijdsgrens voor nieuwe bewoners ging van 55 naar 65 jaar. Dat zorgt ervoor dat de bewoners wat minder actief (kunnen) zijn. Alhoewel, Sjors van eind tachtig doet ook nog steeds lekker mee!
Gezelligheid en verbinding
Wat maakt Jean Sibelius nou precies zo’n fijne plek om te wonen? Voor Els is het vooral de gezelligheid en het zorgzaam zijn naar elkaar. Ze werkte tot haar pensioen in de zorg, met dementerende ouderen, en dat zorgzame zit nog steeds in haar systeem.
Edsel noemt het de verbinding tussen bewoners, wat er ook voor zorgt dat je niet eenzaam hoeft te zijn. Hij geniet met volle teugen van zijn prachtig appartement met terras en van de tuin die dankzij de bewonerscommissie helemaal opnieuw is aangelegd. “Bij een buitenactiviteit komt de tuinman soms extra. We genieten allemaal erg van de tuin.”
Het omkijken naar elkaar is misschien wel het meest kenmerkende voor Jean Sibelius. Els maakte onlangs een lelijke val in de gezamenlijke tuin, toen was het haar beurt om geholpen te worden. “We letten hier echt een beetje op elkaar,” zegt ze.
Verjaardagsfeest
Bij het 20‑jarig bestaan van Jean Sibelius afgelopen zomer, kwamen de bewoners van zo’n 60 appartementen naar beneden om mee te vieren. En dat op een totaal aantal van 106 appartementen, best een hele grote opkomst! Het werd een feestelijke dag, met taart en livemuziek en veel blije bewoners.
| Ook een bijdrage vanuit het leefbaarheidsbudget van Wooninc. droeg bij aan deze feestvreugde. Dit budget is beschikbaar voor acties en activiteiten die zorgen voor meer ontmoeting en verbinding in de buurt. Dus ook als u in de buurt een straatfeest, burendag of gezellige barbecue organiseert, kan het zijn dat u in aanmerking komt voor een bijdrage. Meer weten of zelf een aanvraag doen? |
Nooit meer weg
Els besluit met een grote glimlach: “Ik wil hier gewoon niet weg, dat kan echt niet. In de zomer mis ik soms een eigen tuin, met ruimte voor een zwembadje, of de mogelijkheid om lekker te kunnen barbecueën. Maar ik voel me hier veilig, en dat is het belangrijkste.” Edsel sluit zich daarbij aan: “Ik wil hier nooit meer weg. Dit is mijn laatste station.”
| Beheerder Wiljan: “Het gebouw heeft voor mij gewoon iets bijzonders. Het is dan ook mijn allereerste locatie. Het mooiste moment tot nu toe? Gewoon de samenwerking met de vrijwilligers maakt het voor mij elke dag weer een feestje! Zonder vrijwilligers is een beheerder helemaal niks!” |
